رباعی شمارهٔ 1073

شد فصل بهار و گشتم از غصه هلاک

دارم جگری کباب و چشمی نمناک

هر روز روم سوی گلستان غمناک

چون غنچه گریبان صبوری زده چاک

ای لاله دلسوخته دامن چاک

داری رخی از داغ درون آتشناک

کردی تو پریر آب وصل از رخ پاک

تا دی شدم از آتش هجر تو هلاک

ای آصف این زمانه از خاطر پاک

همچون ز سلیمان ز تو شد دیو هلاک

زین پیش به شبهای سیاه شبه‌ناک

خورشید همی نمودی از عارض پاک

چون گشت طلسم جسم آدم چالاک

با خاک درآمیخته شد گوهر پاک