غزل شمارهٔ 2510

باز مخمور است دل تا بیخودی انشا کند

جام در حیرت زند ایینه را مینا کند

شور لیلی کو که باز آزایش سودا کند

خاک مجنون را غبار خاطر صحرا کند

کو جنون تا عقدهٔ هوش از سر ما واکند

وهم هستی را سپند آتش سودا کند

هر سخن ‌سنجی‌ که خواهد صید معنیها کند

چون زبان می‌باید اول خلوتی پیدا کند

عشق شورانگیز اگر جا در دل خارا کند

کعبه را چون محمل لیلی جهان پیما کند

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کند

سیر با استادگی در عالم بالا کند

می به جرأت در قدح در پای خم مینا کند

دخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند

پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کند

شور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند