غزل شمارهٔ 17

رونق عهد شباب است دگر بُستان را

می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را

که زر و سنگ تفاوت نکند میزان را

تازه دارد دل من خار و خس مژگان را

این سفالی است که سیراب کند ریحان را

مژه مانع نشود اشک سبک جولان را

دامن بحر به فرمان نبود مرجان را

میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را

چه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟

تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را

تا به کی پیش بری لعمه ی شادروان را

ای که انکار کنی عالم درویشان را

تو ندانی که چه سودا و سر است ایشان را