غزل شمارهٔ 577

تو خود به غمزه سراسر کرشمه و نازی

چه حاجت است که با ما کرشمه ای سازی

عروس حجله طبعم که شاهد سخن است

ز آب و خاک خراسان چو دید ناسازی

مآل تیغ زبان نیست غیر سربازی

به زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟

چو برقع از رخ زیبای خود براندازی

بگو نظارگیان را صلای جانبازی

اگر کلاله مشکین ز رخ براندازی

کنند در قدمت عاشقان سراندازی

تو خود به صحبت امثال ما نپردازی

نظر به حال پریشان ما نیندازی

مشورت با زنان تباه است و سخاوت با مفسدان گناه.

خبیث را چو تعهد کنی و بنوازی

رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان، عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان.

خبیث را چو تعهد کنی و بنوازی