غزل شمارهٔ 215
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد
11
ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد
راست گویی به تن مرده روان بازآمد
22
بختِ پیروز که با ما به خصومت میبود
بامداد از در من صلحکنان بازآمد
33
پیر بودم ز جفای فلک و جور زمان
باز پیرانهسرم عشقِ جوان بازآمد
44
دوست بازآمد و دشمن به مُصیبت بنشست
بادِ نوروز علیرغم خزان بازآمد
55
مژدگانی بده ای نفس که سختی بگذشت
دلگرانی مکن ای جسم که جان بازآمد
66
باور از بخت ندارم که به صلح از در من
آن بت سنگدل سختکمان بازآمد
77
تا تو بازآمدی ای مونس جان از درِ غیب
هر که در سر هوسی داشت از آن بازآمد
88
عشقِ روی تو حرام است مگر سعدی را
که به سودای تو از هر که جهان بازآمد
99
دوستان عیب مگیرید و ملامت مکنید
کاین حدیثی است که از وی نتوان بازآمد
زمین