غزل شمارهٔ 357

چو راند از در خود قهر حق لئیمی را

به میل نیل امانی و حرص جمع حطام

من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام

کشم عنان ارادت ز نقل باده و جام

زهی رسیده تو را هر دم از خدای پیام

علیک الف صلوة و الف الف سلام

دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

بزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام

اگر امیر جهاندار داد من ندهد

چهار ساله نوید مرا که هست خرام

به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه بام

اشارتی که بکردی به سر به جای سلام

به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام

که عزم صد سفرستم ز روم تا سوی شام

سماع چیست ز پنهانیان دل پیغام

دل غریب بیابد ز نامه شان آرام

به گوش من برسانید هجر تلخ پیام

که خواب شیرین بر عاشقان شده‌ست حرام

منادی است بهر سو که ای خواص و عوام

می نشاط حلال و شراب غصه حرام