غزل شمارهٔ 1735

چو راند از در خود قهر حق لئیمی را

به میل نیل امانی و حرص جمع حطام

من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام

کشم عنان ارادت ز نقل باده و جام

زهی رسیده تو را هر دم از خدای پیام

علیک الف صلوة و الف الف سلام

دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

بزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام

اگر امیر جهاندار داد من ندهد

چهار ساله نوید مرا که هست خرام

چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام

ز توبه خانه تنهایی آمدم بر بام

حکایت از لبِ شیرین‌دهانِ سیم‌اندام

تفاوتی نکند گر دعا‌ست یا دشنام

زهی سعادت من که‌م تو آمدی به سلام

خوش آمدی و علیک السلام و الاکرام

مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام

تو مُستریح و به افسوس می‌رود ایام

خطاب حاکم عادل مثال بارانست

چه در حدیقهٔ سلطان چه بر کنیسهٔ عام