غزلیات

غزل شمارهٔ 1401–کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشوم

غزل شمارهٔ 1402–دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم

غزل شمارهٔ 1403–آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

غزل شمارهٔ 1404–کار مرا چو او کند کار دگر چرا کنم

غزل شمارهٔ 1405–میل هواش می کنم طال بقاش می زنم

غزل شمارهٔ 1406–هر شب و هر سحر تو را من به دعا بخواستم

غزل شمارهٔ 1407–دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم

غزل شمارهٔ 1408–تا به کی ای شکر چو تن بی‌دل و جان فغان کنم

غزل شمارهٔ 1409–ای تو بداده در سحر از کف خویش باده‌ام

غزل شمارهٔ 1410–تا که اسیر و عاشق آن صنم چو جان شدم

غزل شمارهٔ 1411–گرم درآ و دم مده باده بیار ای صنم

غزل شمارهٔ 1412–بیا هر کس که می خواهد که تا با وی گرو بندم

غزل شمارهٔ 1413–کشید این دل گریبانم به سوی کوی آن یارم

غزل شمارهٔ 1414–درخت و آتشی دیدم ندا آمد که جانانم

I saw a tree and a fire. A call came, “My darling!” That fire is calling me; am I Moses son of ‘Imr¯an?

غزل شمارهٔ 1415–ز فرزین بند آن رخ من چه شهماتم چه شهماتم

غزل شمارهٔ 1416–تُرُش رویی و خشمینی چنین شیرین ندیده‌ستم

غزل شمارهٔ 1417–به حق روی تو که من چنین رویی ندیدستم

غزل شمارهٔ 1418–دلا مشتاق دیدارم غریب و عاشق و مستم

غزل شمارهٔ 1419–بگفتم حال دل گویم از آن نوعی که دانستم

غزل شمارهٔ 1420–اگر شد سود و سرمایه چه غمگینی چو من هستم

غزل شمارهٔ 1421–بیا بشنو که من پیش و پس اسبت چرا گردم

غزل شمارهٔ 1422–طواف حاجیان دارم به گرد یار می‌گردم

I circumambulate with the pilgrims, I circle around the Beloved; I have not the character of dogs, I do not go around carrion.

غزل شمارهٔ 1423–تو تا دوری ز من جانا چنین بی‌جان همی‌گردم

غزل شمارهٔ 1424–بگفتم عذر با دلبر که بی‌گه بود و ترسیدم

غزل شمارهٔ 1425–دعا گویی است کار من بگویم تا نطق دارم

غزل شمارهٔ 1426–چه دانی تو که در باطن چه شاهی همنشین دارم

غزل شمارهٔ 1427–من از اقلیم بالایم سر عالم نمی‌دارم

غزل شمارهٔ 1428–همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم

غزل شمارهٔ 1429–نه آن بی‌بهره دلدارم که از دلدار بگریزم

I am not that luckless lover, to flee from the Beloved; I do not hold that dagger in my hand to flee from battle.

غزل شمارهٔ 1430–نهادم پای در عشقی که بر عشاق سر باشم

غزل شمارهٔ 1431–مرا چون کم فرستی غم حزین و تنگ دل باشم

غزل شمارهٔ 1432–تو خود دانی که من بی‌تو عدم باشم عدم باشم

غزل شمارهٔ 1433–من آنم کز خیالاتش تراشنده وثن باشم

غزل شمارهٔ 1434–چو آمد روی مه رویم که باشم من که من باشم

غزل شمارهٔ 1435–به گرد دل همی‌گردی چه خواهی کرد می‌دانم

غزل شمارهٔ 1436–تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 1437–چو رعد و برق می خندد ثنا و حمد می خوانم

When the thunder and lightning laugh, I recite paeans of praise, I am full of light as the clear sky, I am circling around the moon.

غزل شمارهٔ 1438–ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایم

غزل شمارهٔ 1439–من این ایوان نه تو را نمی‌دانم نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 1440–بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم

غزل شمارهٔ 1441–بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم

غزل شمارهٔ 1442–زهی سرگشته در عالم سر و سامان که من دارم

غزل شمارهٔ 1443–بشستم تخته هستی سر عالم نمی‌دارم

غزل شمارهٔ 1444–ای عشق که کردستی تو زیر و زبر خوابم

غزل شمارهٔ 1445–من دلق گرو کردم عریان خراباتم

غزل شمارهٔ 1446–گر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم

غزل شمارهٔ 1447–رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم

I went to the physician of the soul, I said, “Look at my hand. I am heartlorn and sick at once, both lover and intoxicated.

غزل شمارهٔ 1448–در مجلس آن رستم در عربده بنشستم

غزل شمارهٔ 1449–زان می که ز بوی او شوریده و سرمستم

غزل شمارهٔ 1450–بستان قدح از دستم ای مست که من مستم