رباعی شمارهٔ 594

وقتی دل دوستان به جنگ آزارند

چندانکه نه جای آشتی بگذارند

تو خفته وعاشقان او بیدارند

تو غافل و ایشان همه در اسرارند

بعضی به صفات حیدر کرار‌ند

بعضی دیگر ز زخم تو بیمار‌ند

هر جا به جهان تخم وفا برکارند

آن تخم ز خرمنگه ما می‌آ رند