رباعی شمارهٔ 587

وقتی دل دوستان به جنگ آزارند

چندانکه نه جای آشتی بگذارند

تو خفته وعاشقان او بیدارند

تو غافل و ایشان همه در اسرارند

پیران خرابات غمت بسیارند

چون چشم تو هم خفته و هم بیدارند

هر جا به جهان تخم وفا برکارند

آن تخم ز خرمنگه ما می‌آ رند