رباعی شمارهٔ 1884

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی

هر لحظه به دامِ دگری پابستی

گل گفت که چند اوفتم در پستی

بیرون تازم با سپری از مستی

گاهی ببریدی و گهی پیوستی

گاهی بگشادی و گهی در بستی

استاد مرا بگفتم اندر مستی

کگاهم کن ز نیستی و هستی

تو سیر شدی من نشدم زین مستی

من نیست شدم تو آنچه هستی هستی

چشم تو بهر غمزه بسوزد مستی

گر دلبندی هزار خون کردستی

همسایگیِ مست فَزاید مستی

چون مست شَوی باز رهی از هستی