شمارهٔ 23

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی

هر لحظه به دامِ دگری پابستی

استاد مرا بگفتم اندر مستی

کگاهم کن ز نیستی و هستی

تو سیر شدی من نشدم زین مستی

من نیست شدم تو آنچه هستی هستی

چشم تو بهر غمزه بسوزد مستی

گر دلبندی هزار خون کردستی

رفتم بر یار از سر سر دستی

گفتا ز درم برو که این دم مستی

همسایگیِ مست فَزاید مستی

چون مست شَوی باز رهی از هستی

گاهی ببریدی و گهی پیوستی

گاهی بگشادی و گهی در بستی