رباعی شمارهٔ 1822

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی

هر لحظه به دامِ دگری پابستی

گل گفت که چند اوفتم در پستی

بیرون تازم با سپری از مستی

گاهی ببریدی و گهی پیوستی

گاهی بگشادی و گهی در بستی

استاد مرا بگفتم اندر مستی

کگاهم کن ز نیستی و هستی

چشم تو بهر غمزه بسوزد مستی

گر دلبندی هزار خون کردستی

رفتم بر یار از سر سر دستی

گفتا ز درم برو که این دم مستی

همسایگیِ مست فَزاید مستی

چون مست شَوی باز رهی از هستی