شمارهٔ 166

نوبهار آمد و بگذشت به شادی مه دی

اینک اینک که سراپای گل و آتش وی

هر چه اسباب جمال است رخ خوب تو را

همه بر وجه کمال است کما لا یخفی

لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

عشق می گویم و جان می دهم از لذت وی

گر گریزی به ملولی ز من سودایی

روکشان دست گزان جانب جان بازآیی

ای که تو چشمه حیوان و بهار چمنی

چو منی تو خود خود را کی بگوید چو منی

نکند دانا مستی نخورد عاقل می

ننهد مرد خردمند سوی مستی پی