غزل شمارهٔ 1812

سقاک الله یا خیر المغانی

ولا اخلاک عن وصل الغوانی

دریغا خلعت حسن جوانی

گرش بودی طراز جاودانی

نه آتش‌های ما را ترجمانی

نه اسرار دل ما را زبانی

خبر واده کز این دنیای فانی

به تلخی می‌روی یا شادمانی

برفتیم ای عقیق لامکانی

ز شهر تو تو باید که بمانی

مرا هر لحظه قربان است جانی

تو را هر لحظه در بنده گمانی

مگیر ای ساقی از مستان کرانی

که کم یابی گرانی بی‌گرانی

ز مهجوران نمی‌جویی نشانی

کجا رفت آن وفا و مهربانی

برون کن سر که جان سرخوشانی

فروکن سر ز بام بی‌نشانی

مرا هر لحظه منزل آسمانی

تو را هر دم خیالی و گمانی