غزل شمارهٔ 130

بیا ساقی که ایام بهار است

سمن مست است و نرگس در خمار است

ره عشاق راهی بی‌کنار است

ازین ره دور اگر جانت به کار است

فساد عصر حاضر آشکار است

سپهر از زشتی او شرمسار است

مگو کار جهان نااستوار است

هر آن ما ابد را پرده دار است

نه هر کس از محبت مایه دار است

نه با هر کس محبت سازگار است

مرا روزی گل افسرده ئی گفت

نمود ما چو پرواز شرار است

دماغم کافر زنار دار است

بتان را بنده و پروردگار است

چه گویم نکتهٔ زشت و نکو چیست

زبان لرزد که معنی پیچدار است