غزل شمارهٔ 321

چنین که غمزه خوبان نشست در کینم

مدان که یک نفس ایمن ز فتنه بنشینم

ادب سرشتهٔ عجزم مپرس از آیینم

به پا چو آبله فرسودنست تسکینم

من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینم

کسی دگر نتوانم که بر تو بگزینم

سگی شکایت ایام با کسی می‌کرد

نبینی‌ام که چه برگشته حال و مسکینم

شود میسر و گویی که در جهان بینم؟

که باز با تو دمی شادمانه بنشینم؟

چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم

که غم تو به بازیچه می برد دینم

هنوز همنفسی در چمن نمی‌بینم

بهار می‌رسد و من گل نخستینم

به دیده ای که ز راه تو خار و خس چینم

دریغم آید اگر در گل و سمن بینم