شمارهٔ 19

ای مفلس ما ز مجلس خرم تو

دل مرد رهی را که برآمد دم تو

ای بی تو دلیل اشهب و ادهم تو

اقبال فرو شد که برآمد دم تو

هر چند نیم به هیچ رو محرم تو

تو جان منی چگونه گیرم کم تو

چون نیست کسی را سر مویی غم تو

جز تو که کند در دو جهان ماتم تو