شمارهٔ 18

ای مفلس ما ز مجلس خرم تو

دل مرد رهی را که برآمد دم تو

ای بی تو دلیل اشهب و ادهم تو

اقبال فرو شد که برآمد دم تو

ای محرم من کیست کنون محرم تو

بیم است که خود را بکشم از غم تو

چون نیست کسی را سر مویی غم تو

جز تو که کند در دو جهان ماتم تو