رباعی شمارهٔ 341

هر چند نیم به هیچ رو محرم تو

تو جان منی چگونه گیرم کم تو

ای محرم من کیست کنون محرم تو

بیم است که خود را بکشم از غم تو

چون نیست کسی را سر مویی غم تو

جز تو که کند در دو جهان ماتم تو

ای بی تو دلیل اشهب و ادهم تو

اقبال فرو شد که برآمد دم تو