شمارهٔ 21

ای در دل هر کسی ز مهرت تابی

وی از تو تضرعی بهر محرابی

بی‌آتش عشق تو نخوردم آبی

بی‌نقش خیال تو ندیدم آبی

یک شفتالو از آن لبِ عَنّابی

پُر کرد جهان ز بویِ سیب و آبی

در پیش خودم همی کنی آنجابی

پس در عقبم همی زنی پرتابی

از عشق تو در جگر ندارم آبی

چون بنشانم ز آتش دل تابی

هر کس که ز زلف تو ندارد تابی

از چشمهٔ خضر تو نیابد آبی

دوشش دیدم چو زلف خود در تابی

میشد چو مرا بدید در غرقابی