شمارهٔ 73

این نیست ره وصل که پنداشته‌ای

این نیست جهان جان که بگذاشته‌ای

جانم ز طرب چون شکر انباشته‌ای

چون برگ گل اندر شکرم داشته‌ای

گر آب دهی نهال خود کاشته‌ای

ور پست کنی مرا تو برداشته‌ای

آنم که توام ز خاک برداشته‌ای

نقشم به مراد خویش بنگاشته‌ای