رباعی شمارهٔ 135
Toggle stanza 1آنم که توام ز خاک برداشتهای
11
آنم که توام ز خاک برداشتهای
نقشم به مراد خویش بنگاشتهای
22
کارم به مراد خود چو نگذاشتهای
میرویم از آنسان که توام کاشتهای
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
این نیست ره وصل که پنداشتهای
این نیست جهان جان که بگذاشتهای
رومیدیوان شمسرباعیاترباعی شمارهٔ 1777
جانم ز طرب چون شکر انباشتهای
چون برگ گل اندر شکرم داشتهای
رومیدیوان شمسرباعیاترباعی شمارهٔ 1787
گر آب دهی نهال خود کاشتهای
ور پست کنی مرا تو برداشتهای
رومیدیوان شمسرباعیاترباعی شمارهٔ 1790
ای شمع سرافراز چه پنداشتهای
کز سرکشی خویش سر افراشتهای
عطارمختارنامهباب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع داردشمارهٔ 73
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور