شمارهٔ 6

جایی که گذرگاه دل محزون‌ست

آن جا دو هزار نیزه بالا خون ست

با دل گفتم که دل از او جیحونست

دلبر ترش است و با تو دیگر گونست

یاری که به حسن از صفت افزونست

در خانه درآمد که دل تو چونست

شبها ز فراق تو دلم پر خونست

وز بی‌خوابی دو دیده بر گردونست

دارم چشمی که قلزم وارونست

خون گشته دلی که منبع جیحونست

گرچه غمم از گریستن بیرونست

هر روز مرا گریستن افزونست