رباعی شمارهٔ 71

جایی که گذرگاه دل محزون‌ست

آن جا دو هزار نیزه بالا خون ست

با دل گفتم که دل از او جیحونست

دلبر ترش است و با تو دیگر گونست

یاری که به حسن از صفت افزونست

در خانه درآمد که دل تو چونست

گرچه غمم از گریستن بیرونست

هر روز مرا گریستن افزونست

این شیوه مصیبت که مرا اکنون است

چون شرح توان داد که حالم چونست

دارم چشمی که قلزم وارونست

خون گشته دلی که منبع جیحونست