شمارهٔ 12

جان روز چو مار است به شب چون ماهی

بنگر که تو با کدام جان همراهی

مائیم و هوای روی شاهنشاهی

در آب حیات عشق او چون ماهی

چندان که تو اسرار حقیقت خواهی

ز آنجا سخنی نیست به از کوتاهی

گر برکشم از سینهٔ پرخون آهی

آتش گیرد جملهٔ عالم ماهی

ای گشته دلم بی تو چو آتشگاهی

وز هر رگ جان به آتش تو راهی

ای شمع! تُرا نیست ز سوز آگاهی

زیرا که ز سوختن بسی میکاهی