وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1073–خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دار

I have a bad habit; I am weary; pray excuse me. How shall my habit become seemly without your fair face, my beauty?

غزل شمارهٔ 1074–گرْم در گفتار آمد آن صنم اَین الفرار

غزل شمارهٔ 1075–آینه‌یْ چینی تو را با زنگی اعشیٰ چه کار‌؟

غزل شمارهٔ 1076–لحظه لحظه می برون آمد ز پرده شهریار

غزل شمارهٔ 1077–از کنار خویش یابم هر دمی من بوی یار

Each moment I catch from my bosom the scent of the Beloved; how should I not take my self every night into my bosom?

غزل شمارهٔ 1078–شادیی کان از جهان اندر دلت آید مخر

غزل شمارهٔ 1079–بهر شهوت جان خود را می‌دهی همچون ستور

غزل شمارهٔ 1080–ساقیا هستند خلقان از می ما دور دور

غزل شمارهٔ 1081–ای صبا حالی ز خد و خال شمس الدین بیار

غزل شمارهٔ 1082–عقل، بندِ رَه‌روان و عاشقان‌ست، ای پسر

Reason is the chain of travellers and lovers, my son; break the chain, and the way is plain and clear ahead, my son.

غزل شمارهٔ 1180–سیدی انی کلیل انت فی زی النهار

غزل شمارهٔ 1194–گر نه‌ای دیوانه رو مر خویش را دیوانه ساز

غزل شمارهٔ 1195–سوی خانه خویش آمد عشق آن عاشق نواز

The love of that cherisher of lovers has come to his own house; Love has in form-conceiving a form melting all forms.

غزل شمارهٔ 1196–عاشقان را شد مسلم شب نشستن تا به روز

غزل شمارهٔ 1207–نیم‌شب از عشق تا دانی چه می‌گوید خروس

غزل شمارهٔ 1243–اندرآ ای اصل اصل شادمانی شاد باش

غزل شمارهٔ 1244–ای سنایی گر نیابی یار یار خویش باش

غزل شمارهٔ 1245–آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمش

غزل شمارهٔ 1246–دوش رفتم در میان مجلس سلطان خویش

Last night I went into the midst of the assembly of my king; I saw my soul in a beaker in the hand of the saki.

غزل شمارهٔ 1247–عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش

غزل شمارهٔ 1248–ساقیا بی‌گه رسیدی می بده مردانه باش

غزل شمارهٔ 1303–گر تو تنگ آیی ز ما زوتر برون رو ای حریف

غزل شمارهٔ 1308–گر خمار آرد صداعی بر سر سودای عشق

غزل شمارهٔ 1325–عشق خامش طرفه‌تر یا نکته‌های چنگ چنگ

غزل شمارهٔ 1343–صد هزاران همچو ما غرقه در این دریای دل

غزل شمارهٔ 1360–باده ده ای ساقی جان باده بی‌درد و دغل

غزل شمارهٔ 1365–یا منیر البدر قد اوضحت بالبلبال بال

غزل شمارهٔ 1366–یا بدیع الحسن قد اوضحت بالبلبال بال

غزل شمارهٔ 1583–می خرامد جان مجلس سوی مجلس گام گام

غزل شمارهٔ 1584–هر که گوید کان چراغ دیده‌ها را دیده‌ام

غزل شمارهٔ 1585–ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم

O world of water and clay, since I knew you I have known a myriad tribulations and pains.

غزل شمارهٔ 1586–خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم

غزل شمارهٔ 1587–عشوه دادستی که من در بی‌وفایی نیستم

غزل شمارهٔ 1588–من سر خم را ببستم باز شد پهلوی خم

غزل شمارهٔ 1589–چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم

غزل شمارهٔ 1590–چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم

Since my sun and star arose higher than form, I am happier to go from realities into realities.

غزل شمارهٔ 1591–وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم

غزل شمارهٔ 1592–نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم

غزل شمارهٔ 1593–روی نیکت بد کند من نیک را بر بد نهم

غزل شمارهٔ 1594–ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم

غزل شمارهٔ 1595–سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم

غزل شمارهٔ 1596–چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم

غزل شمارهٔ 1597–این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم

غزل شمارهٔ 1598–ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم

غزل شمارهٔ 1599–چون بدیدم صبح رویت در زمان برخیستم

غزل شمارهٔ 1600–از شهنشه شمس دین من ساغری را یافتم

غزل شمارهٔ 1601–بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم

غزل شمارهٔ 1602–می بسازد جان و دل را بس عجایب کان صیام

غزل شمارهٔ 1603–چونک در باغت به زیر سایه طوبیستم

غزل شمارهٔ 1780–اقبل الساقی علینا حاملا کاس المدام