وزنِ مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1263–سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش

غزل شمارهٔ 1264–می‌گفت چشم شوخش با طره سیاهش

غزل شمارهٔ 1265–آن مه که هست گردون گردان و بی‌قرارش

غزل شمارهٔ 1266–روحیست بی‌نشان و ما غرقه در نشانش

غزل شمارهٔ 1267–در عشق آتشینش آتش نخورده آتش

غزل شمارهٔ 1310–ای ناطق الهی و ای دیده حقایق

غزل شمارهٔ 1685–ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردم

غزل شمارهٔ 1686–گفتم که عهد بستم وز عهد بد برستم

غزل شمارهٔ 1687–گر جان منکرانت شد خصم جان مستم

غزل شمارهٔ 1688–رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم

I have got out of my own control, I have fallen into unconsciousness; in my utter unconsciousness how joyful I am with myself!

غزل شمارهٔ 1689–صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم

غزل شمارهٔ 1690–اندر دو کون جانا بی‌تو طرب ندیدم

Without you, Darling, in both worlds I have seen no joy; many wonders I have seen, a wonder like you I have not seen.

غزل شمارهٔ 1691–خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم

غزل شمارهٔ 1692–یا رب چه یار دارم شیرین شکار دارم

Lord, what a Beloved is mine! I have a sweet quarry; I possess in my breast a hundred meadows from his reed.

غزل شمارهٔ 1693–من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم

غزل شمارهٔ 1694–بازآمدم خرامان تا پیش تو بمیرم

غزل شمارهٔ 1695–پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم

غزل شمارهٔ 1696–ای چرخ عیب جویم وی سقف پرستیزم

غزل شمارهٔ 1697–آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم

غزل شمارهٔ 1698–ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

غزل شمارهٔ 1699–دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم

غزل شمارهٔ 1700–عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایم

غزل شمارهٔ 1701–آوازه جمالت از جان خود شنیدیم

غزل شمارهٔ 1702–درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم

غزل شمارهٔ 1703–من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم

غزل شمارهٔ 2027–ای امتان باطل بر نان زنید بر نان

غزل شمارهٔ 2028–گرچه بسی نشستم در نار تا به گردن

Though long enough I have sat in fire up to my neck, now I am up to my neck in the water of union with the Beloved.

غزل شمارهٔ 2029–ای مرغ آسمانی آمد گه پریدن

غزل شمارهٔ 2030–گفتی مرا که چونی در روی ما نظر کن

غزل شمارهٔ 2031–ای محو راه گشته از محو هم سفر کن

غزل شمارهٔ 2032–من از کی باک دارم خاصه که یار با من

غزل شمارهٔ 2033–جانا نخست ما را مرد مدام گردان

غزل شمارهٔ 2034–ای دل ز شاه حوران یا قبله صبوران

غزل شمارهٔ 2035–آن خوب را طلب کن اندر میان حوران

غزل شمارهٔ 2036–امروز سرکشان را عشقت ز جلوه کردن

غزل شمارهٔ 2037–چون جان تو می‌ستانی چون شکر است مردن

غزل شمارهٔ 2038–از زنگ لشکر آمد بر قلب لشکرش زن

غزل شمارهٔ 2039–رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کن

Go, lay your head on the pillow, let me alone; leave me ruined and night-faring and afflicted as I am.

غزل شمارهٔ 2040–روز است ای دو دیده در روزنم نظر کن

غزل شمارهٔ 2041–پروانه شد در آتش گفتا که همچنین کن

غزل شمارهٔ 2042–ای سنگ دل تو جان را دریای پرگهر کن

غزل شمارهٔ 2043–دیدی چه گفت بهمن هیزم بنه چو خرمن

Did you see what January said? Lay brushwood like a stack: if December brought not cold, the cold of both be on me.

غزل شمارهٔ 2386–قرابه‌بازِ دانا هش‌دار آبگینه

غزل شمارهٔ 2387–پیغام زاهدان را کآمد بلای توبه

غزل شمارهٔ 2388–این جا کسی‌ست پنهان دامان من گرفته

غزل شمارهٔ 2389–در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده؟

O soul, who is that standing in the house of the heart? Who may be on the royal throne but the king and the prince?

غزل شمارهٔ 2390–آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده

غزل شمارهٔ 2391–بازآمد آن مغنی با چنگ سازکرده

غزل شمارهٔ 2392–ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده

غزل شمارهٔ 2393–برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده