غزل شمارهٔ 1693
Toggle stanza 1من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم
11
من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم
پشت و پناه فقرم پشت طمع نخارم
22
نی بند خلق باشم نی از کسی تراشم
مرغ گشاده پایم برگ قفس ندارم
33
من ابر آب دارم چرخ گهرنثارم
بر تشنگان خاکی آب حیات بارم
44
موسی بدید آتش آن نور بود دلخوش
من نیز نورم ای جان گرچه ز دور نارم
55
شاخ درخت گردان اصل درخت ساکن
گرچه که بیقرارم در روح برقرارم
66
من بوالعجب جهانم در مشت گل نهانم
در هر شبی چو روزم در هر خزان بهارم
77
با مرغ شب شبم من با مرغ روز روزم
اما چو باخود آیم زین هر دو برکنارم
88
آن لحظه باخود آیم کز محو بیخود آیم
شش دانگ آن گهم که بیرون ز پنج و چارم
99
جان بشر به ناحق دعویش اختیار است
بیاختیار گردد در فر اختیارم
1010
آن عقل پرهنر را بادی است در سر او
آن باد او نماند چون بادهای درآرم
زمین