غزل شمارهٔ 1695
Toggle stanza 1پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم
11
پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم
دیوانه چون نگردم زنجیر چون نگیرم
22
چون باده تو خوردم من محو چون نگردم
تو چون میی من آبم تو شهد و من چو شیرم
33
بگشا دهان خود را آن قند بیعدد را
عذر ار نمیپذیری من عشوه می پذیرم
44
دانی که از چه خندم از همت بلندم
زیرا به شهر عشقت بر عاشقان امیرم
55
با عشق لایزالی از یک شکم بزادم
نوعشق می نمایم والله که سخت پیرم
66
آن چشم اگر گشایی جز خویش را نشایی
ور این نظر گشایی دانی که بینظیرم
77
اندر تنور سردان آتش زنم چو مردان
و اندر تنور گرمان من پختهتر خمیرم
88
در لطف همچو شیرم اندر گلو نگیرم
تا در غلط نیفتی گر شور چون پنیرم
99
در عشق شمس تبریز سلطان تاجدارم
چون او به تخت آید من پیش او وزیرم