صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1572–گر گمشدگان روزگاریم

غزل شمارهٔ 1573–ما عاشق و بی‌دل و فقیریم

غزل شمارهٔ 1574–نی سیم و نه زر نه مال خواهیم

غزل شمارهٔ 1575–ما شاخ گلیم نی گیاهیم

غزل شمارهٔ 1576–ما زنده به نور کبریاییم

We are living by the light of Majesty, we are strangers and exceeding familiar.

غزل شمارهٔ 1577–امروز نیم ملول شادم

غزل شمارهٔ 1578–من جز احد صمد نخواهم

غزل شمارهٔ 1579–ما آب دریم ما چه دانیم

غزل شمارهٔ 1580–تا دلبر خویش را نبینیم

غزل شمارهٔ 1581–گر به خوبی می بلافد لا نسلم لا نسلم

غزل شمارهٔ 1582–هرچ گویی از بهانه لا نسلم لا نسلم

غزل شمارهٔ 1583–می خرامد جان مجلس سوی مجلس گام گام

غزل شمارهٔ 1584–هر که گوید کان چراغ دیده‌ها را دیده‌ام

غزل شمارهٔ 1585–ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم

O world of water and clay, since I knew you I have known a myriad tribulations and pains.

غزل شمارهٔ 1586–خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم

غزل شمارهٔ 1587–عشوه دادستی که من در بی‌وفایی نیستم

غزل شمارهٔ 1588–من سر خم را ببستم باز شد پهلوی خم

غزل شمارهٔ 1589–چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم

غزل شمارهٔ 1590–چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم

Since my sun and star arose higher than form, I am happier to go from realities into realities.

غزل شمارهٔ 1591–وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم

غزل شمارهٔ 1592–نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم

غزل شمارهٔ 1593–روی نیکت بد کند من نیک را بر بد نهم

غزل شمارهٔ 1594–ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم

غزل شمارهٔ 1595–سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم

غزل شمارهٔ 1596–چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم

غزل شمارهٔ 1597–این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم

غزل شمارهٔ 1598–ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم

غزل شمارهٔ 1599–چون بدیدم صبح رویت در زمان برخیستم

غزل شمارهٔ 1600–از شهنشه شمس دین من ساغری را یافتم

غزل شمارهٔ 1601–بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم

غزل شمارهٔ 1603–چونک در باغت به زیر سایه طوبیستم

غزل شمارهٔ 1604–بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم

Give me that last night’s wine, for I am intoxicated by your potion; H. ¯atim of the world, give into my hand a huge cup.

غزل شمارهٔ 1605–بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستم

غزل شمارهٔ 1606–هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردم

غزل شمارهٔ 1607–ز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندم

غزل شمارهٔ 1608 - چه کس‌ام من؟ چه کس‌ام من؟ که بسی وسوسه‌مندم

غزل شمارهٔ 1609–چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم

غزل شمارهٔ 1610–منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارم

I am that lover of your love who have no occupation but this, for I have nothing but disapproval for him who is not a lover.

غزل شمارهٔ 1611–مکن ای دوست غریبم، سر سودای تو دارم

غزل شمارهٔ 1612–منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرم

غزل شمارهٔ 1613–به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم

غزل شمارهٔ 1614–بزن آن پرده دوشین که من امروز خموشم

غزل شمارهٔ 1615–من اگر دست زنانم نه من از دستِ زنانم

If I am hand-clapping, I belong not to the clappers; I am neither of this nor of that, I am of that mighty city.

غزل شمارهٔ 1616–ز یکی پسته دهانی صنمی بسته دهانم

غزل شمارهٔ 1617–بت بی‌نقش و نگارم جز تو من یار ندارم

غزل شمارهٔ 1618–علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم

غزل شمارهٔ 1619–تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم

غزل شمارهٔ 1620–هوسی است در سر من که سر بشر ندارم

There is a passion in my head that I have no inclination for mankind, this passion makes me so that I am unaware of myself.

غزل شمارهٔ 1621–چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم

غزل شمارهٔ 1622–تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم