غزل شمارهٔ 1580
Toggle stanza 1تا دلبر خویش را نبینیم
11
تا دلبر خویش را نبینیم
جز در تک خون دل نشینیم
22
ما به نشویم از نصیحت
چون گمره عشق آن بهینیم
33
اندر دل درد خانه داریم
درمان نبود چو همچنینیم
44
در حلقه عاشقان قدسی
سرحلقه چو گوهر نگینیم
55
حاشا که ز عقل و روح لافیم
آتش در ما اگر همینیم
66
گر از عقبات روح جستی
مستانه مرو که در کمینیم
77
چون فتنه نشان آسمانیم
چون است که فتنه زمینیم
88
چون سادهتر از روان پاکیم
پرنقش چرا مثال چینیم
99
پژمرده شود هزار دولت
ما تازه و تر چو یاسمینیم
1010
گر متهمیم پیش هستی
اندر تتق فنا امینیم
1111
ما پشت بدین وجود داریم
کاندر شکم فنا جنینیم
1212
تبریز ببین چه تاجداریم
زان سر که غلام شمس دینیم
زمین