غزل شمارهٔ 1579
شاعر: رومی
وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
قافیہ: ریمماچهدانیم
صنف: غزل
صداکار: عندلیب
Toggle stanza 1ما آب دریم ما چه دانیم
11
ما آب دریم ما چه دانیم
چه شور و شریم ما چه دانیم
22
هر دم ز شراب بینشانی
خود مستتریم ما چه دانیم
33
تا گوهر حسن تو بدیدیم
رخ همچو زریم ما چه دانیم
44
تا عشق تو پای ما گرفتهست
بیپا و سریم ما چه دانیم
55
خشک و تر ما همه توی تو
خوش خشک و تریم ما چه دانیم
66
سرحلقه زلف تو گرفتیم
خوش می شمریم ما چه دانیم
77
گر زیر و زبر شود دو عالم
زیر و زبریم ما چه دانیم
88
گر سبزه و باغ خشک گردد
ما از تو چریم ما چه دانیم
99
گلزار اگر همه بریزد
گل از تو بریم ما چه دانیم
1010
گر چرخ هزار مه نماید
در تو نگریم ما چه دانیم
1111
گر زانک شکر جهان بگیرد
ما باده خوریم ما چه دانیم
1212
شمس تبریز ز آفتابت
همچون قمریم ما چه دانیم