صنفِ غزل میں حافظ کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 351حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 352روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 353من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 354به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 355حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 356گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 357در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 358غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 359خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 360گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 361آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 362دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 363دَردَم از یار است و درمان نیز هم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 364ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 365عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 366ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 367فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 368خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 369ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 370صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 371ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 372بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 373خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 374بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 375صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 376دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 377ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 378ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 379سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 380بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 381گرچه ما بندگان پادشهیم

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 382فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 383چندان که گفتم غم با طبیبان

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 384می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 385یا رب آن آهوی مشکین به خُتَن باز رسان

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 386خدا را کم نشین با خرقه پوشان

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 387شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 388بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 389چو گل هر دم به بویت جامه در تن

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 390افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 391خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 392دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 393منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 394ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حُسن

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 395گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 396صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 397ز در در آ و شبستان ما منور کن

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 398ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 399کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 400بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من

آڈیو

10 اشعار

صنفِ غزل میں حافظ کی کتاب غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 351–حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

غزل شمارهٔ 352–روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شمارهٔ 353–من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 354–به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم

غزل شمارهٔ 355–حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

غزل شمارهٔ 356–گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شمارهٔ 357–در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

غزل شمارهٔ 358–غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 359–خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم

غزل شمارهٔ 360–گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم

غزل شمارهٔ 361–آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

غزل شمارهٔ 362–دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

غزل شمارهٔ 363–دَردَم از یار است و درمان نیز هم

غزل شمارهٔ 364–ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم

غزل شمارهٔ 365–عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم

غزل شمارهٔ 366–ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم

غزل شمارهٔ 367–فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم

غزل شمارهٔ 368–خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم

غزل شمارهٔ 369–ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم

غزل شمارهٔ 370–صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم

غزل شمارهٔ 371–ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

غزل شمارهٔ 372–بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

غزل شمارهٔ 373–خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

غزل شمارهٔ 374–بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

غزل شمارهٔ 375–صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

غزل شمارهٔ 376–دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

غزل شمارهٔ 377–ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غزل شمارهٔ 378–ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

غزل شمارهٔ 379–سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

غزل شمارهٔ 380–بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

غزل شمارهٔ 381–گرچه ما بندگان پادشهیم

غزل شمارهٔ 382–فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

غزل شمارهٔ 383–چندان که گفتم غم با طبیبان

غزل شمارهٔ 384–می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان

غزل شمارهٔ 385–یا رب آن آهوی مشکین به خُتَن باز رسان

غزل شمارهٔ 386–خدا را کم نشین با خرقه پوشان

غزل شمارهٔ 387–شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان

غزل شمارهٔ 388–بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن

غزل شمارهٔ 389–چو گل هر دم به بویت جامه در تن

غزل شمارهٔ 390–افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

غزل شمارهٔ 391–خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟

غزل شمارهٔ 392–دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن

غزل شمارهٔ 393–منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

غزل شمارهٔ 394–ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حُسن

غزل شمارهٔ 395–گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن

غزل شمارهٔ 396–صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن

غزل شمارهٔ 397–ز در در آ و شبستان ما منور کن

غزل شمارهٔ 398–ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

غزل شمارهٔ 399–کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن

غزل شمارهٔ 400–بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من

غزل شمارهٔ 351حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

غزل شمارهٔ 352روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شمارهٔ 353من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 354به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم

غزل شمارهٔ 355حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

غزل شمارهٔ 356گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شمارهٔ 357در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

غزل شمارهٔ 358غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 359خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم

غزل شمارهٔ 360گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم

غزل شمارهٔ 361آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

غزل شمارهٔ 362دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

غزل شمارهٔ 363دَردَم از یار است و درمان نیز هم

غزل شمارهٔ 364ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم

غزل شمارهٔ 365عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم

غزل شمارهٔ 366ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم

غزل شمارهٔ 367فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم

غزل شمارهٔ 368خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم

غزل شمارهٔ 369ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم

غزل شمارهٔ 370صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم

غزل شمارهٔ 371ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

غزل شمارهٔ 372بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

غزل شمارهٔ 373خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

غزل شمارهٔ 374بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

غزل شمارهٔ 375صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

غزل شمارهٔ 376دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

غزل شمارهٔ 377ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غزل شمارهٔ 378ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

غزل شمارهٔ 379سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

غزل شمارهٔ 380بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

غزل شمارهٔ 381گرچه ما بندگان پادشهیم

غزل شمارهٔ 382فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

غزل شمارهٔ 383چندان که گفتم غم با طبیبان

غزل شمارهٔ 384می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان

غزل شمارهٔ 385یا رب آن آهوی مشکین به خُتَن باز رسان

غزل شمارهٔ 386خدا را کم نشین با خرقه پوشان

غزل شمارهٔ 387شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان

غزل شمارهٔ 388بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن

غزل شمارهٔ 389چو گل هر دم به بویت جامه در تن

غزل شمارهٔ 390افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

غزل شمارهٔ 391خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟

غزل شمارهٔ 392دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن

غزل شمارهٔ 393منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

غزل شمارهٔ 394ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حُسن

غزل شمارهٔ 395گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن

غزل شمارهٔ 396صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن

غزل شمارهٔ 397ز در در آ و شبستان ما منور کن

غزل شمارهٔ 398ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

غزل شمارهٔ 399کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن

غزل شمارهٔ 400بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من