آڈیوز

صداکار محسن لیله‌کوهی کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار محسن لیله‌کوهی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

707نظمیں707آڈیوز

نظمیں

رباعی شمارهٔ 116یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 116

آڈیو

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 116

آڈیو

رباعی شمارهٔ 117من خاک درش به دیده خواهم رُفتن

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 117

آڈیو

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 117

آڈیو

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلِ شمارهٔ 118

آڈیو

رباعی شمارهٔ 119در دیده به جای سرمه سوزن دیدن

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 119

آڈیو

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 119

آڈیو

رباعی شمارهٔ 120ای دوست گرفته بر سر ما دشمن

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 120

آڈیو

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 120

آڈیو

رباعی شمارهٔ 121ای دست تو آتش زده در خرمن من

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 121

آڈیو

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 121

آڈیو

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 122

آڈیو

رباعی شمارهٔ 123چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 123

آڈیو

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 123

آڈیو

رباعی شمارهٔ 124یک روز به اتفاق صحرا من و تو

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 124

آڈیو

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 124

آڈیو

رباعی شمارهٔ 125ما را نه ترنج از تو مرادست نه به

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 125

آڈیو

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 125

آڈیو

رباعی شمارهٔ 126نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 126

آڈیو

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 126

آڈیو

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 127

آڈیو

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 128

آڈیو

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 129

آڈیو

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 130

آڈیو

رباعی شمارهٔ 131هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 131

آڈیو

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 131

آڈیو

رباعی شمارهٔ 132گیرم که به فتوای خردمندی و رای

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 132

آڈیو

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 132

آڈیو

رباعی شمارهٔ 133کی دانستم که بیخطا برگردی؟

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 133

آڈیو

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 133

آڈیو

رباعی شمارهٔ 134ای کاش که مردم آن صنم دیدندی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 134

آڈیو

غزل شمارهٔ 134دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 134

آڈیو

رباعی شمارهٔ 135گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 135

آڈیو

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 135

آڈیو

رباعی شمارهٔ 136هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 136

آڈیو

غزل شمارهٔ 136ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 136

آڈیو

رباعی شمارهٔ 137ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 137

آڈیو

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 137

آڈیو

رباعی شمارهٔ 138ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 138

آڈیو

غزل شمارهٔ 138عشق در دل ماند و یار از دست رفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 138

آڈیو

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 139

آڈیو

رباعی شمارهٔ 140کردیم بسی جام لبالب خالی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 140

آڈیو

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 140

آڈیو

رباعی شمارهٔ 141در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 141

آڈیو

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 141

آڈیو

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 142

آڈیو

رباعی شمارهٔ 143ای کودک لشکری که لشکر شکنی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 143

آڈیو

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 143

آڈیو

رباعی شمارهٔ 144ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 144

آڈیو

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 144

آڈیو

نظمیں

رباعی شمارهٔ 116–یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

غزل شمارهٔ 116–گر صبر دل از تو هست و گر نیست

رباعی شمارهٔ 117–من خاک درش به دیده خواهم رُفتن

غزل شمارهٔ 117–ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118–جان ندارد هر که جانانیش نیست

رباعی شمارهٔ 119–در دیده به جای سرمه سوزن دیدن

غزل شمارهٔ 119–هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

رباعی شمارهٔ 120–ای دوست گرفته بر سر ما دشمن

غزل شمارهٔ 120–خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

رباعی شمارهٔ 121–ای دست تو آتش زده در خرمن من

غزل شمارهٔ 121–با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 123–چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

غزل شمارهٔ 123–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 124–یک روز به اتفاق صحرا من و تو

غزل شمارهٔ 124–روز وصلم قرار دیدن نیست

رباعی شمارهٔ 125–ما را نه ترنج از تو مرادست نه به

غزل شمارهٔ 125–کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

رباعی شمارهٔ 126–نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

غزل شمارهٔ 126–نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 127–دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 128–چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 129–خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 130–دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

رباعی شمارهٔ 131–هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟

غزل شمارهٔ 131–دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

رباعی شمارهٔ 132–گیرم که به فتوای خردمندی و رای

غزل شمارهٔ 132–چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 133–کی دانستم که بیخطا برگردی؟

غزل شمارهٔ 133–خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 134–ای کاش که مردم آن صنم دیدندی

غزل شمارهٔ 134–دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

رباعی شمارهٔ 135–گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

غزل شمارهٔ 135–آن را که میسر نشود صبر و قناعت

رباعی شمارهٔ 136–هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

غزل شمارهٔ 136–ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

رباعی شمارهٔ 137–ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی

غزل شمارهٔ 137–کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

رباعی شمارهٔ 138–ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

غزل شمارهٔ 138–عشق در دل ماند و یار از دست رفت

غزل شمارهٔ 139–دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

رباعی شمارهٔ 140–کردیم بسی جام لبالب خالی

غزل شمارهٔ 140–چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

رباعی شمارهٔ 141–در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

غزل شمارهٔ 141–هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 142–ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

رباعی شمارهٔ 143–ای کودک لشکری که لشکر شکنی

غزل شمارهٔ 143–این که تو داری قیامت است، نه قامت

رباعی شمارهٔ 144–ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

غزل شمارهٔ 144–ای که رحمت می‌نیاید بر منت

نظمیں

رباعی شمارهٔ 116–یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

غزل شمارهٔ 116–گر صبر دل از تو هست و گر نیست

رباعی شمارهٔ 117–من خاک درش به دیده خواهم رُفتن

غزل شمارهٔ 117–ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118–جان ندارد هر که جانانیش نیست

رباعی شمارهٔ 119–در دیده به جای سرمه سوزن دیدن

غزل شمارهٔ 119–هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

رباعی شمارهٔ 120–ای دوست گرفته بر سر ما دشمن

غزل شمارهٔ 120–خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

رباعی شمارهٔ 121–ای دست تو آتش زده در خرمن من

غزل شمارهٔ 121–با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 123–چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

غزل شمارهٔ 123–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 124–یک روز به اتفاق صحرا من و تو

غزل شمارهٔ 124–روز وصلم قرار دیدن نیست

رباعی شمارهٔ 125–ما را نه ترنج از تو مرادست نه به

غزل شمارهٔ 125–کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

رباعی شمارهٔ 126–نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

غزل شمارهٔ 126–نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 127–دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 128–چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 129–خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 130–دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

رباعی شمارهٔ 131–هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟

غزل شمارهٔ 131–دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

رباعی شمارهٔ 132–گیرم که به فتوای خردمندی و رای

غزل شمارهٔ 132–چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 116یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

رباعی شمارهٔ 117من خاک درش به دیده خواهم رُفتن

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

رباعی شمارهٔ 119در دیده به جای سرمه سوزن دیدن

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

رباعی شمارهٔ 120ای دوست گرفته بر سر ما دشمن

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

رباعی شمارهٔ 121ای دست تو آتش زده در خرمن من

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 123چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 124یک روز به اتفاق صحرا من و تو

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

رباعی شمارهٔ 125ما را نه ترنج از تو مرادست نه به

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

رباعی شمارهٔ 126نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

رباعی شمارهٔ 131هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

رباعی شمارهٔ 132گیرم که به فتوای خردمندی و رای

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 133کی دانستم که بیخطا برگردی؟

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 134ای کاش که مردم آن صنم دیدندی

غزل شمارهٔ 134دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

رباعی شمارهٔ 135گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

رباعی شمارهٔ 136هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

غزل شمارهٔ 136ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

رباعی شمارهٔ 137ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

رباعی شمارهٔ 138ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

غزل شمارهٔ 138عشق در دل ماند و یار از دست رفت

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

رباعی شمارهٔ 140کردیم بسی جام لبالب خالی

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

رباعی شمارهٔ 141در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

رباعی شمارهٔ 143ای کودک لشکری که لشکر شکنی

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

رباعی شمارهٔ 144ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

رباعی شمارهٔ 116یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

رباعی شمارهٔ 117من خاک درش به دیده خواهم رُفتن

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

رباعی شمارهٔ 119در دیده به جای سرمه سوزن دیدن

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

رباعی شمارهٔ 120ای دوست گرفته بر سر ما دشمن

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

رباعی شمارهٔ 121ای دست تو آتش زده در خرمن من

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 123چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 124یک روز به اتفاق صحرا من و تو

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

رباعی شمارهٔ 125ما را نه ترنج از تو مرادست نه به

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

رباعی شمارهٔ 126نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

رباعی شمارهٔ 131هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

رباعی شمارهٔ 132گیرم که به فتوای خردمندی و رای

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 133کی دانستم که بیخطا برگردی؟

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت