آڈیوز

صداکار محسن لیله‌کوهی کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار محسن لیله‌کوهی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

707نظمیں707آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 87

آڈیو

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 88

آڈیو

رباعی شمارهٔ 89گویند مرا صوابرایان به هوش

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 89

آڈیو

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 89

آڈیو

رباعی شمارهٔ 90همسایه که میل طبع بینی سویش

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 90

آڈیو

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 90

آڈیو

رباعی شمارهٔ 91یا همچو همای بر من افکن پر خویش

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 91

آڈیو

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 91

آڈیو

رباعی شمارهٔ 92ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 92

آڈیو

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 92

آڈیو

رباعی شمارهٔ 93گر دست دهد دولت ایام وصال

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 93

آڈیو

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 93

آڈیو

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 94

آڈیو

رباعی شمارهٔ 95خورشید رخا من به کمند تو درم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 95

آڈیو

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 95

آڈیو

رباعی شمارهٔ 96هر سروقدی که بگذرد در نظرم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 96

آڈیو

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 96

آڈیو

رباعی شمارهٔ 97شبهای دراز بیشتر بیدارم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 97

آڈیو

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 97

آڈیو

رباعی شمارهٔ 98از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 98

آڈیو

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 98

آڈیو

رباعی شمارهٔ 99خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 99

آڈیو

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 99

آڈیو

رباعی شمارهٔ 100گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 100

آڈیو

غزل شمارهٔ 100این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 100

آڈیو

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 101

آڈیو

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 102

آڈیو

رباعی شمارهٔ 103میندیش که سست عهد و بدپیمانم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 103

آڈیو

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 103

آڈیو

رباعی شمارهٔ 104من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 104

آڈیو

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 104

آڈیو

رباعی شمارهٔ 105هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 105

آڈیو

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 105

آڈیو

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 106

آڈیو

رباعی شمارهٔ 107گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 107

آڈیو

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 107

آڈیو

رباعی شمارهٔ 108من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 108

آڈیو

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 108

آڈیو

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 109

آڈیو

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 110

آڈیو

رباعی شمارهٔ 111چون می‌کشد آن طیرهٔ خورشید و مهم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 111

آڈیو

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 111

آڈیو

رباعی شمارهٔ 112من با دگری دست به پیمان ندهم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 112

آڈیو

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 112

آڈیو

رباعی شمارهٔ 113ما حاصل عمری به دمی بفروشیم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 113

آڈیو

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 113

آڈیو

رباعی شمارهٔ 114بگذشت بر آب چشم همچون جویم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 114

آڈیو

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 114

آڈیو

رباعی شمارهٔ 115یاران به سماع نای و نی جامه‌دران

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 115

آڈیو

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 115

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 87–گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88–با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

رباعی شمارهٔ 89–گویند مرا صوابرایان به هوش

غزل شمارهٔ 89–بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

رباعی شمارهٔ 90–همسایه که میل طبع بینی سویش

غزل شمارهٔ 90–سرمست درآمد از درم دوست

رباعی شمارهٔ 91–یا همچو همای بر من افکن پر خویش

غزل شمارهٔ 91–سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

رباعی شمارهٔ 92–ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

غزل شمارهٔ 92–کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

رباعی شمارهٔ 93–گر دست دهد دولت ایام وصال

غزل شمارهٔ 93–یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94–خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

رباعی شمارهٔ 95–خورشید رخا من به کمند تو درم

غزل شمارهٔ 95–آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

رباعی شمارهٔ 96–هر سروقدی که بگذرد در نظرم

غزل شمارهٔ 96–ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

رباعی شمارهٔ 97–شبهای دراز بیشتر بیدارم

غزل شمارهٔ 97–صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

رباعی شمارهٔ 98–از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

غزل شمارهٔ 98–گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

رباعی شمارهٔ 99–خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

غزل شمارهٔ 99–صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

رباعی شمارهٔ 100–گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

غزل شمارهٔ 100–این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

غزل شمارهٔ 101–ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102–تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

رباعی شمارهٔ 103–میندیش که سست عهد و بدپیمانم

غزل شمارهٔ 103–ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

رباعی شمارهٔ 104–من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

غزل شمارهٔ 104–مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

رباعی شمارهٔ 105–هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

غزل شمارهٔ 105–آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106–شادی به روزگار گدایان کوی دوست

رباعی شمارهٔ 107–گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم

غزل شمارهٔ 107–صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

رباعی شمارهٔ 108–من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم

غزل شمارهٔ 108–مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109–بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110–هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

رباعی شمارهٔ 111–چون می‌کشد آن طیرهٔ خورشید و مهم

غزل شمارهٔ 111–مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

رباعی شمارهٔ 112–من با دگری دست به پیمان ندهم

غزل شمارهٔ 112–زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

رباعی شمارهٔ 113–ما حاصل عمری به دمی بفروشیم

غزل شمارهٔ 113–مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

رباعی شمارهٔ 114–بگذشت بر آب چشم همچون جویم

غزل شمارهٔ 114–دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

رباعی شمارهٔ 115–یاران به سماع نای و نی جامه‌دران

غزل شمارهٔ 115–کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

نظمیں

غزل شمارهٔ 87–گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88–با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

رباعی شمارهٔ 89–گویند مرا صوابرایان به هوش

غزل شمارهٔ 89–بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

رباعی شمارهٔ 90–همسایه که میل طبع بینی سویش

غزل شمارهٔ 90–سرمست درآمد از درم دوست

رباعی شمارهٔ 91–یا همچو همای بر من افکن پر خویش

غزل شمارهٔ 91–سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

رباعی شمارهٔ 92–ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

غزل شمارهٔ 92–کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

رباعی شمارهٔ 93–گر دست دهد دولت ایام وصال

غزل شمارهٔ 93–یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94–خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

رباعی شمارهٔ 95–خورشید رخا من به کمند تو درم

غزل شمارهٔ 95–آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

رباعی شمارهٔ 96–هر سروقدی که بگذرد در نظرم

غزل شمارهٔ 96–ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

رباعی شمارهٔ 97–شبهای دراز بیشتر بیدارم

غزل شمارهٔ 97–صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

رباعی شمارهٔ 98–از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

غزل شمارهٔ 98–گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

رباعی شمارهٔ 99–خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

غزل شمارهٔ 99–صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

رباعی شمارهٔ 100–گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

غزل شمارهٔ 100–این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

غزل شمارهٔ 101–ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102–تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

رباعی شمارهٔ 103–میندیش که سست عهد و بدپیمانم

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

رباعی شمارهٔ 89گویند مرا صوابرایان به هوش

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

رباعی شمارهٔ 90همسایه که میل طبع بینی سویش

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

رباعی شمارهٔ 91یا همچو همای بر من افکن پر خویش

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

رباعی شمارهٔ 92ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

رباعی شمارهٔ 93گر دست دهد دولت ایام وصال

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

رباعی شمارهٔ 95خورشید رخا من به کمند تو درم

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

رباعی شمارهٔ 96هر سروقدی که بگذرد در نظرم

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

رباعی شمارهٔ 97شبهای دراز بیشتر بیدارم

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

رباعی شمارهٔ 98از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

رباعی شمارهٔ 99خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

رباعی شمارهٔ 100گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

غزل شمارهٔ 100این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

رباعی شمارهٔ 103میندیش که سست عهد و بدپیمانم

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

رباعی شمارهٔ 104من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

رباعی شمارهٔ 105هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

رباعی شمارهٔ 107گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

رباعی شمارهٔ 108من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

رباعی شمارهٔ 111چون می‌کشد آن طیرهٔ خورشید و مهم

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

رباعی شمارهٔ 112من با دگری دست به پیمان ندهم

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

رباعی شمارهٔ 113ما حاصل عمری به دمی بفروشیم

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

رباعی شمارهٔ 114بگذشت بر آب چشم همچون جویم

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

رباعی شمارهٔ 115یاران به سماع نای و نی جامه‌دران

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

رباعی شمارهٔ 89گویند مرا صوابرایان به هوش

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

رباعی شمارهٔ 90همسایه که میل طبع بینی سویش

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

رباعی شمارهٔ 91یا همچو همای بر من افکن پر خویش

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

رباعی شمارهٔ 92ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

رباعی شمارهٔ 93گر دست دهد دولت ایام وصال

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

رباعی شمارهٔ 95خورشید رخا من به کمند تو درم

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

رباعی شمارهٔ 96هر سروقدی که بگذرد در نظرم

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

رباعی شمارهٔ 97شبهای دراز بیشتر بیدارم

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

رباعی شمارهٔ 98از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

رباعی شمارهٔ 99خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

رباعی شمارهٔ 100گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

غزل شمارهٔ 100این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

رباعی شمارهٔ 103میندیش که سست عهد و بدپیمانم

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

رباعی شمارهٔ 104من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم