آڈیوز

صداکار محمدرضا مومن نژاد کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار محمدرضا مومن نژاد کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

374نظمیں374آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 83مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 83

آڈیو

غزل شمارهٔ 85با همه مهر و با منش کین‌ست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 85

آڈیو

غزل شمارهٔ 86بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 86

آڈیو

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 87

آڈیو

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 88

آڈیو

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 89

آڈیو

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 90

آڈیو

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 91

آڈیو

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 92

آڈیو

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 93

آڈیو

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 94

آڈیو

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 95

آڈیو

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 96

آڈیو

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 97

آڈیو

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 98

آڈیو

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 101

آڈیو

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 102

آڈیو

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 103

آڈیو

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 104

آڈیو

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 105

آڈیو

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 106

آڈیو

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 111

آڈیو

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 112

آڈیو

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 113

آڈیو

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 114

آڈیو

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 115

آڈیو

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 116

آڈیو

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 117

آڈیو

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزلِ شمارهٔ 118

آڈیو

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 119

آڈیو

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 121

آڈیو

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 122

آڈیو

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 123

آڈیو

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 124

آڈیو

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 125

آڈیو

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 126

آڈیو

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 128

آڈیو

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 130

آڈیو

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 131

آڈیو

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 132

آڈیو

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 133

آڈیو

غزل شمارهٔ 134دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 134

آڈیو

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 135

آڈیو

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 137

آڈیو

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 139

آڈیو

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 140

آڈیو

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 141

آڈیو

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 143

آڈیو

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 145

آڈیو

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 146

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 83–مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

غزل شمارهٔ 85–با همه مهر و با منش کین‌ست

غزل شمارهٔ 86–بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

غزل شمارهٔ 87–گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88–با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

غزل شمارهٔ 89–بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

غزل شمارهٔ 90–سرمست درآمد از درم دوست

غزل شمارهٔ 91–سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

غزل شمارهٔ 92–کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

غزل شمارهٔ 93–یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94–خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

غزل شمارهٔ 95–آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

غزل شمارهٔ 96–ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

غزل شمارهٔ 97–صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

غزل شمارهٔ 98–گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

غزل شمارهٔ 101–ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102–تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ 103–ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104–مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105–آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106–شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 111–مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112–زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113–مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114–دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115–کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 116–گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ 117–ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118–جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ 119–هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

غزل شمارهٔ 121–با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123–در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 124–روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل شمارهٔ 125–کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 126–نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 128–چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 130–دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

غزل شمارهٔ 131–دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

غزل شمارهٔ 132–چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

غزل شمارهٔ 133–خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

غزل شمارهٔ 134–دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

غزل شمارهٔ 135–آن را که میسر نشود صبر و قناعت

غزل شمارهٔ 137–کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

غزل شمارهٔ 139–دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

غزل شمارهٔ 140–چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

غزل شمارهٔ 141–هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 143–این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ 145–آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ 146–ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

نظمیں

غزل شمارهٔ 83–مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

غزل شمارهٔ 85–با همه مهر و با منش کین‌ست

غزل شمارهٔ 86–بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

غزل شمارهٔ 87–گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88–با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

غزل شمارهٔ 89–بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

غزل شمارهٔ 90–سرمست درآمد از درم دوست

غزل شمارهٔ 91–سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

غزل شمارهٔ 92–کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

غزل شمارهٔ 93–یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94–خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

غزل شمارهٔ 95–آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

غزل شمارهٔ 96–ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

غزل شمارهٔ 97–صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

غزل شمارهٔ 98–گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

غزل شمارهٔ 101–ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102–تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ 103–ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104–مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105–آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106–شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 111–مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112–زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113–مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114–دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115–کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 116–گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ 117–ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزل شمارهٔ 83مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

غزل شمارهٔ 85با همه مهر و با منش کین‌ست

غزل شمارهٔ 86بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

غزل شمارهٔ 134دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 83مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

غزل شمارهٔ 85با همه مهر و با منش کین‌ست

غزل شمارهٔ 86بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست