آڈیوز

صداکار افسر آریا کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار افسر آریا کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

359نظمیں359آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 331به تیغم گَر کشد دستش نگیرم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

آڈیو

غزل شمارهٔ 332مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

آڈیو

غزل شمارهٔ 333نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

آڈیو

غزل شمارهٔ 334گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

آڈیو

غزل شمارهٔ 335در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

آڈیو

غزل شمارهٔ 336مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

آڈیو

غزل شمارهٔ 337چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

آڈیو

غزل شمارهٔ 338من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

آڈیو

غزل شمارهٔ 339خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

آڈیو

غزل شمارهٔ 340من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

آڈیو

غزل شمارهٔ 341گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

آڈیو

غزل شمارهٔ 342حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

آڈیو

غزل شمارهٔ 343چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

آڈیو

غزل شمارهٔ 344عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

آڈیو

غزل شمارهٔ 345بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

آڈیو

غزل شمارهٔ 346من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

آڈیو

غزل شمارهٔ 347صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

آڈیو

غزل شمارهٔ 348دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

آڈیو

غزل شمارهٔ 349دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

آڈیو

غزل شمارهٔ 350به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

آڈیو

غزل شمارهٔ 351حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 351

آڈیو

غزل شمارهٔ 352روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 352

آڈیو

غزل شمارهٔ 353من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 353

آڈیو

غزل شمارهٔ 355حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 355

آڈیو

غزل شمارهٔ 356گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 356

آڈیو

غزل شمارهٔ 357در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 357

آڈیو

غزل شمارهٔ 358غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 358

آڈیو

غزل شمارهٔ 361آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 361

آڈیو

غزل شمارهٔ 362دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 362

آڈیو

غزل شمارهٔ 363دَردَم از یار است و درمان نیز هم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 363

آڈیو

غزل شمارهٔ 364ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 364

آڈیو

غزل شمارهٔ 365عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 365

آڈیو

غزل شمارهٔ 366ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 366

آڈیو

غزل شمارهٔ 367فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 367

آڈیو

غزل شمارهٔ 368خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 368

آڈیو

غزل شمارهٔ 369ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 369

آڈیو

غزل شمارهٔ 370صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 370

آڈیو

غزل شمارهٔ 371ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 371

آڈیو

غزل شمارهٔ 372بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 372

آڈیو

غزل شمارهٔ 373خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 373

آڈیو

غزل شمارهٔ 374بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 374

آڈیو

غزل شمارهٔ 375صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 375

آڈیو

غزل شمارهٔ 376دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 376

آڈیو

غزل شمارهٔ 377ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 377

آڈیو

غزل شمارهٔ 378ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 378

آڈیو

غزل شمارهٔ 379سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 379

آڈیو

غزل شمارهٔ 380بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 380

آڈیو

غزل شمارهٔ 381گرچه ما بندگان پادشهیم

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 381

آڈیو

غزل شمارهٔ 382فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 382

آڈیو

غزل شمارهٔ 383چندان که گفتم غم با طبیبان

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 383

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 331–به تیغم گَر کشد دستش نگیرم

غزل شمارهٔ 332–مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

غزل شمارهٔ 333–نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

غزل شمارهٔ 334–گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم

غزل شمارهٔ 335–در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم

غزل شمارهٔ 336–مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

غزل شمارهٔ 337–چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

غزل شمارهٔ 338–من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

غزل شمارهٔ 339–خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

غزل شمارهٔ 340–من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

غزل شمارهٔ 341–گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

غزل شمارهٔ 342–حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

غزل شمارهٔ 343–چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شمارهٔ 344–عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

غزل شمارهٔ 345–بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟

غزل شمارهٔ 346–من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

غزل شمارهٔ 347–صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟

غزل شمارهٔ 348–دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم

غزل شمارهٔ 349–دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

غزل شمارهٔ 350–به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

غزل شمارهٔ 351–حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

غزل شمارهٔ 352–روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شمارهٔ 353–من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 355–حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

غزل شمارهٔ 356–گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شمارهٔ 357–در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

غزل شمارهٔ 358–غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 361–آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

غزل شمارهٔ 362–دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

غزل شمارهٔ 363–دَردَم از یار است و درمان نیز هم

غزل شمارهٔ 364–ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم

غزل شمارهٔ 365–عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم

غزل شمارهٔ 366–ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم

غزل شمارهٔ 367–فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم

غزل شمارهٔ 368–خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم

غزل شمارهٔ 369–ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم

غزل شمارهٔ 370–صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم

غزل شمارهٔ 371–ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

غزل شمارهٔ 372–بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

غزل شمارهٔ 373–خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

غزل شمارهٔ 374–بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

غزل شمارهٔ 375–صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

غزل شمارهٔ 376–دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

غزل شمارهٔ 377–ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غزل شمارهٔ 378–ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

غزل شمارهٔ 379–سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

غزل شمارهٔ 380–بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

غزل شمارهٔ 381–گرچه ما بندگان پادشهیم

غزل شمارهٔ 382–فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

غزل شمارهٔ 383–چندان که گفتم غم با طبیبان

نظمیں

غزل شمارهٔ 331–به تیغم گَر کشد دستش نگیرم

غزل شمارهٔ 332–مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

غزل شمارهٔ 333–نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

غزل شمارهٔ 334–گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم

غزل شمارهٔ 335–در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم

غزل شمارهٔ 336–مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

غزل شمارهٔ 337–چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

غزل شمارهٔ 338–من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

غزل شمارهٔ 339–خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

غزل شمارهٔ 340–من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

غزل شمارهٔ 341–گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

غزل شمارهٔ 342–حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

غزل شمارهٔ 343–چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شمارهٔ 344–عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

غزل شمارهٔ 345–بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟

غزل شمارهٔ 346–من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

غزل شمارهٔ 347–صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟

غزل شمارهٔ 348–دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم

غزل شمارهٔ 349–دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

غزل شمارهٔ 350–به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

غزل شمارهٔ 351–حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

غزل شمارهٔ 352–روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شمارهٔ 353–من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 355–حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

غزل شمارهٔ 356–گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شمارهٔ 357–در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

غزل شمارهٔ 358–غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 361–آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

غزل شمارهٔ 331به تیغم گَر کشد دستش نگیرم

غزل شمارهٔ 332مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

غزل شمارهٔ 333نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

غزل شمارهٔ 334گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم

غزل شمارهٔ 335در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم

غزل شمارهٔ 336مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

غزل شمارهٔ 337چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

غزل شمارهٔ 338من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

غزل شمارهٔ 339خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

غزل شمارهٔ 340من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

غزل شمارهٔ 341گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

غزل شمارهٔ 342حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

غزل شمارهٔ 343چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شمارهٔ 344عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

غزل شمارهٔ 345بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟

غزل شمارهٔ 346من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

غزل شمارهٔ 347صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟

غزل شمارهٔ 348دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم

غزل شمارهٔ 349دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

غزل شمارهٔ 350به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

غزل شمارهٔ 351حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

غزل شمارهٔ 352روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شمارهٔ 353من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 355حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

غزل شمارهٔ 356گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شمارهٔ 357در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

غزل شمارهٔ 358غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 361آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

غزل شمارهٔ 362دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

غزل شمارهٔ 363دَردَم از یار است و درمان نیز هم

غزل شمارهٔ 364ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم

غزل شمارهٔ 365عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم

غزل شمارهٔ 366ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم

غزل شمارهٔ 367فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم

غزل شمارهٔ 368خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم

غزل شمارهٔ 369ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم

غزل شمارهٔ 370صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم

غزل شمارهٔ 371ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

غزل شمارهٔ 372بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

غزل شمارهٔ 373خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

غزل شمارهٔ 374بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

غزل شمارهٔ 375صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

غزل شمارهٔ 376دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

غزل شمارهٔ 377ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غزل شمارهٔ 378ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

غزل شمارهٔ 379سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

غزل شمارهٔ 380بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

غزل شمارهٔ 381گرچه ما بندگان پادشهیم

غزل شمارهٔ 382فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

غزل شمارهٔ 383چندان که گفتم غم با طبیبان

غزل شمارهٔ 331به تیغم گَر کشد دستش نگیرم

غزل شمارهٔ 332مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

غزل شمارهٔ 333نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

غزل شمارهٔ 334گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم

غزل شمارهٔ 335در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم

غزل شمارهٔ 336مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

غزل شمارهٔ 337چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

غزل شمارهٔ 338من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

غزل شمارهٔ 339خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

غزل شمارهٔ 340من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

غزل شمارهٔ 341گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

غزل شمارهٔ 342حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

غزل شمارهٔ 343چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شمارهٔ 344عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

غزل شمارهٔ 345بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟

غزل شمارهٔ 346من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

غزل شمارهٔ 347صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟

غزل شمارهٔ 348دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم

غزل شمارهٔ 349دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

غزل شمارهٔ 350به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

غزل شمارهٔ 351حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

غزل شمارهٔ 352روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شمارهٔ 353من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 355حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

غزل شمارهٔ 356گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شمارهٔ 357در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

غزل شمارهٔ 358غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 361آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

غزل شمارهٔ 362دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

غزل شمارهٔ 363دَردَم از یار است و درمان نیز هم