صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. سنایی
  2. »دیوان اشعار
  3. »قصاید
  4. »قصیدهٔ شمارهٔ 167

قصیدهٔ شمارهٔ 167

شاعر: سنایی

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: ارکو

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: قصیده

Toggle stanza 1
11

راه دین پیداست لیکن صادق دین‌دار کو

یک جهان معشوق بینم عاشق غمخوار کو

22

عالمی پر ذوالخمارست از خمار خواجگی

ای دریغا در جهان یک حیدر کرار کو

33

دیو مردم بین که خود را چون ملایک ساختند

با چنین دیوان بگو بند سلیمان‌وار کو

44

گر به بوی و رنگ گویی چون گلم پس همچو گل

مر ترا پایی پر از خاک و سری پر خار کو

55

معلف اسبان تازی را خران بگرفته‌اند

در چنین تشویش ملک ای زیرکان افسار کو

66

گشت پر طوفان ز نااهلان زمانه چون کنم

آن دعای نوح و آن کشتی دریا بار کو

77

هست پنجه سال تا تو لاف مردی می‌زنی

پس چو مردان یک دمت بی‌زحمت اغیار کو

88

طور هست و «لن ترانی» لیک چون موسی ترا

آن تجلای جلال و وعدهٔ دیدار کو

99

پیش ازین در راه دین بد صدهزار اسفندیار

گرد هفت اقلیم اکنون یک سپه‌سالار کو

1010

یک جهان بوبکر و عثمان و علی بینم همی

آن حیا و حلم و عدل و صدق آن هر چار کو

1111

در ره هل من مزید عاشقی مرجانت را

آن اناالحق گفتن و آن دجله و آن دار کو

1212

گر به جنت در به دوزخ رخت بنهی پس ترا

سینه و دیده گهی پر نور و گه پر نار کو

1313

هم ز وصل و هم ز محنت چون محبان هر زمان

چهره همچون لاله‌زار و دیده لولو بار کو

1414

بی رجا و خوف گر گویی که هستی خاک و باد

پس بجای باد و خاک آرامش و رفتار کو

1515

هو دج از معشوق و ربع از عاشقان خالی بماند

در دیار دردمندان یک در و دیار کو

1616

زین سخن چندان که خواهی خوانده‌ام در گوش عقل

لیکن اندر دهر مردی عاقل و هشیار کو

1717

رفت گبری پیش گبری گفت هم کیش توام

گبر گفت ار چون منی پس بر میان زنار کو

1818

تو همی گویی که شب تا روز اندر طاعتم

پس نشان طاعتت بر روی چون دینار کو

1919

طرفه مرغان بر درخت دین همی نالند زار

اندر آن گلزار جانت را نوای زار کو

2020

چشم موسی تار شد بر طور غیرت ز انتظار

جلوهٔ توحید و برق خرمن اشرار کو

2121

او ریا گر دم فرو بر بست از اسرار شوق

از لب داوود صوتی به ز موسیقار کو

2222

سالها شد تا چو بلبل جملگی گفتی نکرد

پس چو باز آخر دمی کردار بی‌گفتار کو

2323

کی نهی در راه هستی تو زمام نیستی

مردهٔ زنده کجا و خفتهٔ بیدار کو

2424

گیرمت بوبکر نامت چون نداری صدق او

باری آن دندان مار و زخم آن در غار کو

2525

چون همی خواهی که عماری بوی بر ساق عرش

در ره اسلام عشق بوذر و عمار کو

2626

با فرشته صلح کردی ای رفیق مدعی

پس به دارالملک دین با اهرمن پیکار کو

2727

ور ز راه نیکبختی خلوتی بگزیده‌ای

چون سنایی پس تنت بیکار و جان در کار کو

2828

هم بدین وزن ای پسر پور خطیب گنجه گفت:

«نوبهار آمد نگارا بادهٔ گلنار کو»

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

سر به سر دعویست مردا مرد معنی دار کو

تیزبینی پاکدستی رهبری عمخوار کو

سنایی»دیوان اشعار»قصاید»قصیدهٔ شمارهٔ 166

اگلی نظم

دلی از خلق عالم بی‌غمی کو

برون از عالم دل عالمی کو

سنایی»دیوان اشعار»قصاید»قصیدهٔ شمارهٔ 168

◆

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

جسم و جان با خود نخواهم خانه خمار کو

لایق این کفر نادر در جهان زنار کو

رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 2203

سر به سر دعویست مردا مرد معنی دار کو

تیزبینی پاکدستی رهبری عمخوار کو

سنایی»دیوان اشعار»قصاید»قصیدهٔ شمارهٔ 166

◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور