غزل شمارهٔ 499

شاعر: صائب

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: اررساندخودرا

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

گل ازان زود به بازار رساند خود را

که به آن گوشه دستار رساند خود را

چون خط سبز، نفس سوخته ای می باید

که به آن لعل شکربار رساند خود را

سنگ بر سینه زند قطره ز گوهر شب و روز

که به آن قلزم زخار رساند خود را

خون ما را چه قدر خون جگر باید خورد

که به آن غمزه خونخوار رساند خود را

صاف شو صاف که تا می نشود صاف از درد

نیست ممکن به لب یار رساند خود را

دامن دشت جنون جای تن آسانان است

به که دیوانه به بازار رساند خود را

رشته بی گرهی نیست درین بحر چو موج

که به آن گوهر شهوار رساند خود را

بسته دانه و آبند سراسر مرغان

زین قفس تا که به گلزار رساند خود را؟

نیست در بند جهان مرغ سبک پروازی

کز قفس تا سر دیوار رساند خود را

1010

شیشه دل شود از سنگ ملامت خندان

کبک آن به که به کهسار رساند خود را

1111

یوسف ما ز تهیدستی خلق آگاه است

به چه امید به بازار رساند خود را؟

1212

مرده خواب غرورند ز خود بی خبران

کیست در دولت بیدار رساند خود را؟

1313

جگر دانه تسبیح ازان سوراخ است

که به سررشته زنار رساند خود را

1414

صائب از مشق سخن مطلب طوطی این است

که به آن آینه رخسار رساند خود را

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور