غزل شمارهٔ 500

شاعر: صائب

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: انهرساندخودرا

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود را

چون سلیمان به پریخانه رساند خود را

ما ز بی حوصلگی صلح به مینا کردیم

وقت آن خوش که به میخانه رساند خود را

در همین نشأه شود جنت او نقد، اگر

زاهد خشک به میخانه رساند خود را

هر مقامی که به آن، هوش به عمری نرسد

دل به یک نعره مستانه رساند خود را

سینه اش کان بدخشان شود از باده لعل

چون سبو هر که به میخانه رساند خود را

شمع در محفل ازان نعل در آتش دارد

که به بال و پر پروانه رساند خود را

عاشق از هر دو جهان تا نکند قطع نظر

نیست ممکن که به جانانه رساند خود را

به دو صد زخم نپیچد سر تسلیم از تیغ

که به آن زلف سیه، شانه رساند خود را

بت پرستی که نگشته است ز خود رو گردان

به چه امید به بتخانه رساند خود را

1010

نیست ممکن به پر و بال رسد کس به مراد

مگر از همت مردانه رساند خود را

1111

شمع در کوتهی خویش ازان دارد سعی

که به خاکستر پروانه رساند خود را

1212

باده از شیشه جلوریز برون می آید

که به سر منزل پیمانه رساند خود را

1313

زان چو موج است همه رشته جان ها بی تاب

که به آن گوهر یکدانه رساند خود را

1414

صائب از چشم بد خلق مسلم گردد

هر که چون گنج به ویرانه رساند خود را

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور