غزل شمارهٔ 750

دیدم بسی زمانه مردآزمای را

سازنده نیست هیچ امیر و گدای را

جان بر لب است عاشق بخت آزمای را

دستورییی به خنده لب جانفزای را

دل تاب ضبط ناله ندارد خدای را

از ما مجوی گریه بی های های را