غزل شمارهٔ 696

ای شهسوار، نرم ترک ران سمند را

بین زیر پای دیده این مستمند را

بادام تلخ نیست سزاوار قند را

در کار غیر چند کنی نوشخند را؟

خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند را

این مور برد چاشنی نوشخند را

افسردگی است چاره دل دردمند را

خاکسترست بستر راحت سپند را

یک بار بی خبر به شبستان من درآ

چون بوی گل، نهفته به این انجمن درآ