غزل شمارهٔ 231

گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را

جا مده باری تو در دل دوستان دینه را

صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را

می کند دربسته آهی خانه آیینه را

هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را

نیست صدر و آستانی خانه آیینه را