غزل شمارهٔ 1587

شاعر: صائب

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ارنمیدانمچیست

صنف: غزل

صداکار: فاطمه زندی

محو دیدارم و دیدار نمی دانم چیست

بی دل و دینم و دلدار نمی دانم چیست

شبنمی نیست درین باغ به محرومی من

که قماش گل رخسار نمی دانم چیست

دهنی تلخ نکردم ز شکایت هرگز

باعث رنجش دلدار نمی دانم چیست

خط شناسان نتوانند به مضمون پرداخت

هیچ مضمون خط یار نمی دانم چیست

از سر خود خبرم نیست ز بی پروایی

مغز آشفته و دستار نمی دانم چیست

درد جانکاه من این است که با چندین درد

آرزوی دل بیمار نمی دانم چیست

محرمی نیست به جز چاه ذقن راز مرا

همدمی غیر لب یار نمی دانم چیست

خانه هستیم از خواب گران دربسته است

چشم باز و دل بیدار نمی دانم چیست

بهره از صنعت خود نیست چو حلاج مرا

بالشی غیر سر دار نمی دانم چیست

1010

از شکرخند گلش شیر جگر می بازد

خار این وادی خونخوار نمی دانم چیست

1111

خودفروشی نبود پیشه من چون دگران

گرمی و سردی بازار نمی دانم چیست

1212

کشش بحر چو سیلاب دلیل است مرا

رهبر و قافله سالار نمی دانم چیست

1313

با دل من که چو آیینه به دشمن صاف است

سبب خصمی زنگار نمی دانم چیست

1414

نیست در آینه حیرت من نقش دویی

زشت و زیبا و گل و خار نمی دانم چیست

1515

جای رحم است به بی حاصلی من صائب

همه تن چشمم و دیدار نمی دانم چیست

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور