غزل شمارهٔ 706

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ارخویشرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

دانسته ام غرور خریدار خویش را

خود همچو زلف می شکنم کار خویش را

هر گوهری که راحت بی قیمتی شناخت

شد آب سرد، گرمی بازار خویش را

در زیر بار منت پرتو نمی رویم

دانسته ایم قدر شب تار خویش را

زندان بود به مردم بیدار، مهد خاک

در خواب کن دو دیده بیدار خویش را

نادیدنی است صورت بی معنی جهان

روشن مساز آینه تار خویش را

هر دم چو تاک بار درختی نمی شویم

چون سرو بسته ایم به دل بار خویش را

چون صبح داده ایم به یک جرعه شفق

خندان به پیر میکده دستار خویش را

اظهار فقر پیش فرومایگان مکن

پوشیده دار گوهر شهوار خویش را

(هرگز چنان نشد که توانیم فرق کرد

از رشته های زلف، دل زار خویش را)

1010

در زیر خاک و گرد کسادی نهفته ایم

از چشم خلق گوهر شهوار خویش را

1111

از بینش بلند، به پستی رهانده ایم

صائب ز سیل حادثه دیوار خویش را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

آورده ام شفیع دل زار خویش را

پندی بده دو نرگس خونخوار خویش را

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 60

کردم ز شکوه منع دل زار خویش را

انداختم به روز جزا کار خویش را

نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 25

از کینه پاک کن دل افگار خویش را

صبح امید ساز شب تار خویش را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 707

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور