غزل شمارهٔ 706

آورده ام شفیع دل زار خویش را

پندی بده دو نرگس خونخوار خویش را

کردم ز شکوه منع دل زار خویش را

انداختم به روز جزا کار خویش را

از کینه پاک کن دل افگار خویش را

صبح امید ساز شب تار خویش را