شمارهٔ 3 - مجلس سوم

وقتی صدیق اکبر رضی الله عنه در ایام خلافت خود در کنار کوچه های مدینه می گشت و بر در خانه خانه می گذشت ناگاه به خانه ای رسید و از آن خانه آواز گریه ای شنید که زنی بیتی می خواند و از دیده سرشک گرم می راند. مضمون بیت آنکه:

ای طلعت تو به خوبی از ماه فزون

گل نیست ز تو به سرخرویی افزون

لیکن آمد با تو به دعوی بیرون

قلبی بصفاء خدکم مفتون

نطقی بصفات قدکم موزون

دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون

بشکافت و بدید پر زخون بود درون

سرمست توام نه از می و نز افیون

مجنون شده‌ام ادب مجوی از مجنون

شوری دارم که برنتابد گردون

شوریکه به خواب درنبیند مجنون

مردان تو در دایرهٔ کن فیکون

دل نقطهٔ وحدتست و از عرش فزون

دلها همه آب گشت و جانها همه خون

تا چیست حقیقت از پس پرده و چون

تا کی گردی ای دل غمناک به خون

از هستی خویش پاک شو پاک کنون

گه درد توام ز پرده آرد بیرون

گاه از غم تو پردهٔ دل گیرد خون