غزل شمارهٔ 337

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش

گفت ببخشند گنه، مِی بنوش

مست شدم تا به خرابات دوش

نعره‌زنان رقص‌کنان دردنوش

داشتم از درد جدایی خروش

دل چو تو را یافت زبان شد خموش

زنده‌دل از مرده نصیحت نیوش

مرده‌دل از زنده نگیرد به گوش