غزل شمارهٔ 216

نیست به دست امید بخت مرا آن کمند

کافتدش از هیچ رو صید مرادی به بند

نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فَنْد

لشکر فریاد، نی خواسته‌، نی سودمند

غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند

زانک بلندت کند تا بتواند فکند

مورنه ای پیش قند تنگ میان را ببند

خاک قناعت بمال بر لب وشکر بخند

از پی صید دگر، تا بجهاندی سمند

ذوق رهایی نیافت، آهوی سر درکمند

غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند

زانکه بلندی دهد، تا بتواند فکند