غزل شمارهٔ 296

پرده خوش آن بود کز پس آن پرده دار

با رخ چون آفتاب سایه نماید نگار

تاخت رخ آفتاب گشت جهان مست وار

بر مثل ذره‌ها رقص کنان پیش یار

آید هر دم رسول از طرف شهر یار

با فرح وصل دوست با قدح شهریار

باد بهاری وزید، از طرف مَرغزار

باز به گردون رسید، نالهٔ هر مُرغ‌ِ زار

خفتن عاشق یکیست بر سر دیبا و خار

چون نتواند کشید دست در آغوش یار

ره به خرابات برد، عابد پرهیزگار

سفرهٔ یکروزه کرد، نقد همه روزگار

ابلهی را دیدم سَمین، خِلعتی ثَمین در بر و مَرْکَبی تازی در زیر و قَصَبی مصری بر سر.

کسی گفت: سعدی! چگونه همی‌بینی این دیبای مُعْلَمْ بر این حیوانِ لا‌یَعْلَمْ؟